Mostrando entradas con la etiqueta Poemas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Poemas. Mostrar todas las entradas

viernes, 28 de enero de 2011

Ella...

Funde la vida

con su ardor a fuego lento.

Forja la Historia,

moldea el miedo,

quema horas perdidas

en mares de sueños.


Espera a la sombra

de farolas apagadas,

sin mantos ni ropas

que escondan su espalda.

Mostrándose toda;

guardándose nada.


Salta entre la gente

que camina, ajena,

con paso indiferente

a esa luna llena

que, incluso de día, alumbra la frente

de bocas sin cadenas.


Aquí, a tu lado cena.


Grita con los ojos

pidiendo ser amada,

más allá de todos,

sobre las camas

donde duermen los locos

por su mirada.


Pinta siluetas

que el aire arrastra,

coloreando veletas

que la tierra agarra

con trenzas y coletas

hechas de esperanza.


Ahí la tienes, pero no la alcanzas.


Vuela sobre los muros

- ligera, suave -,

abriendo labios mudos,

cerrados por llaves

de tiempo y de nudos

de palabras graves.


Me mira, te mira.


Entra en nuestra mente

sin decir mentiras.

Nos hace más fuertes

y cura heridas,

manando en torrentes

anchos como avenidas.


Trepa, decidida,

para alcanzar el fruto,

la rama y la encina.

Cambia de rumbo

y se pierde de vista.

Es tu turno.


Observa. Estudia

para atacar la presa

digna de su alcurnia.

Seduce. Embelesa

con bellas palabras y causas espurias

propias de su nobleza.


¿Acaso has visto mayor grandeza?


Cierra las puertas

tras su paso,

mas algunas deja abiertas

por si acaso,

algún alma despierta

en el ocaso

esta vez acierta

en su vuelo raso.


Ya se va,

de golpe, traicionera,

con ecos de sal,

besos y fieras.

Sin contar la verdad;

sin terminar esta guerra.


Jamás muestra todo lo que encierra.

lunes, 15 de noviembre de 2010

Histoires en négatif

Aquí dejo mi primer intento de soneto en francés. Tras escribirlo he descubierto que la métrica en francés no era como yo pensaba, por lo que estructuralmente no está bien hecho, pero bueno, ha servido para practicar :)

Moi, je ne veux pas être une autre photo

sauvée dans le tiroir de ça chambre vide;

ni personnage bizarre qu'habite au tableau

que personne regarde pour pas réfléchir.


Notre place n'est pas entre tous les morceaux

d'une société qui a déjà perdu sa vie,

dont les miettes qui osent s'échapper du bourreau

sont alors condamnées à demain mourir.


Aucune de ces âmes capturées en images

a voulu jamais finir dans le tiroir

où tous les espoirs sont toujours mis en cages.


Ils peuvent pas ainsi marcher par le couloir

éloigné des falaises et aussi des nuages

où les négatifs ne seront-ils plus noires.

domingo, 26 de septiembre de 2010

Oda a José Antonio Labordeta

Durante el año en Madrid no he sentido la necesidad de publicar nada en el blog, quedándose en "stand by". Anoche el insomnio y los recuerdos se aliaron para dar forma a un nuevo poema, que os dejo como pequeño homenaje a un gran hombre.

En otoño incipiente

de hojas y letras al vuelo

canta a los nietos su abuelo

la última canción de siempre.


Tú que fuiste primavera

que brotó de entre la nieve,

ese abril en el que llueve

para remover la tierra.


Rojo esplendor de verano

que iluminaba sonrisas

y acercábanos las brisas

de bellos lares cercanos.


Y aunque ahora el invierno venga,

dejando los cuerpos fríos,

seguiremos con tus ríos

regando la tierra yerma.


Que el olvido no es el tiempo;

es la falta de memoria

la que seca las historias

de todo su sentimiento.


Sergio López Serrano


domingo, 5 de octubre de 2008

Diver-sidad

Oye lo que voy a decir,

que no somos tan diferentes.

Ojos, orejas y nariz,

los tenemos toda la gente.


Quizá tú hables otro idioma,

o adores a un ser superior,

lleves sandalias de goma

o no hayas hecho el amor.


Cada uno es especial

y nadie somos perfectos.

Eso hace la vida genial

y nos mantiene despiertos.


Si te atrae más tu sexo,

cantas rumba en tailandés,

trabajas de barrendero

o ves pelis del revés...


Quién soy yo para juzgarte,

o apuntarte con el dedo.

La diversidad es un arte

y “el diferente” un genio.


Llevaba tiempo sin escribir nada interesante, pero en los últimos días no paro de escribir. Será que Vancouver me ha devuelto la inspiración. O quizá no haya sido Vancouver... ;)

domingo, 9 de marzo de 2008

Dicen...

Dicen que el tiempo no se puede controlar,

pero a tu lado la vida se para y el reloj se detiene,

...se niega a avanzar.


Dicen que olvide el pasado, que no volverá, que ya no queda nada.

Y yo aún saboreo tus besos y busco tu olor abrazado a mi almohada.


Dicen, aunque sus bocas callen, que necesito un amor nuevo.

Quizá sea cierto... tal vez sea el momento...


Dicen, repiten y gritan que debo seguir con mi vida,

...mirar hacia al frente;

y yo, sin embargo, no puedo evitar quererte.

jueves, 3 de enero de 2008

TRAS LA VENTANA

Hace mucho que no ponía ninguna entrada con contenido propio. Y más aún que no escribía algo que no fuesen los microrrelatos de la SER. Esta vez he querido escribir una pequeña alegoría relacionada con estas fechas, que espero que se entienda bien. No es precisamente lo que siento yo, pero sé que hay mucha gente que sí siente algo parecido, y se lo dedico a ell@s, para que su decisión final sea hacerlo (entenderéis esto cuando leáis el poema ;) ).

TRAS LA VENTANA


Avanzo por el pasillo,

hacia la ventana.

Fuera se oye ruido,

pero está cerrada.


Me encamino a abrirla,

pero avanzo lento,

dibujando una sonrisa

en mi mapa de recuerdos.


Imagino el paisaje

oculto tras ella:

una brisa suave,

quizá fina arena.


Antes de llegar

ya puedo sentir el viento.

Puedo viajar,

probar nuevos sentimientos.


Pienso cuánto podría hacer

cuando abra esa ventana,

qué nuevo amanecer

me aguardará el mañana.


Quizá pueda realizar

cosas nuevas y asombrososas,

tal vez sea solo soñar

esperar un mundo rosa.


A cada paso que doy

titubeo un poco más.

Dudo de lo que soy;

si conseguiré algo jamás


Ya puedo palparla.

Rozo el pomo con los dedos.

Pero tras tanto ansiarla,

no sé si debo hacerlo...


martes, 30 de octubre de 2007

Queda prohibido.

Este poema no es mío, pero lo he vuelto a escuchar hoy en la radio después de mucho tiempo sin acordarme de él, y he decidido incluirlo aquí.


QUEDA PROHIBIDO

Queda prohibido llorar sin aprender,
levantarme un día sin saber qué hacer,
tener miedo a mis recuerdos,
sentirme sólo alguna vez.

Queda prohibido no sonreír a los problemas,
no luchar por lo que quiero,
abandonarlo todo por tener miedo,
no convertir en realidad mis sueños.

Queda prohibido no demostrarte mi amor,
hacer que pagues mis dudas y mi mal humor,
inventarme cosas que nunca ocurrieron,
recordarte sólo cuando no te tengo.

Queda prohibido dejar a mis amigos,
no intentar comprender lo que vivimos,
llamarles sólo cuando los necesito,
no ver que también nosotros somos distintos.

Queda prohibido no ser yo ante la gente,
fingir ante las personas que no me importan,
hacerme el gracioso con tal de que me recuerden,
olvidar a todos aquellos que me quieren.

Queda prohibido no hacer las cosas por mí mismo,
no creer en mi dios y hallar mi destino,
tener miedo a la vida y a sus castigos,
no vivir cada día como si fuera un último suspiro.

Queda prohibido echarte de menos sin alegrarme,
odiar los momentos que me hicieron quererte,
todo porque nuestros caminos han dejado de abrazarse,
olvidar nuestro pasado y pagarlo con nuestro presente.

Queda prohibido no intentar comprender a las personas,
pensar que sus vidas valen más que la mía,
no saber que cada uno tiene su camino y su dicha,
sentir que con su falta el mundo se termina.

Queda prohibido no crear mi historia,
dejar de dar las gracias a mi familia por mi vida,
no tener un momento para la gente que me necesita,
no comprender que lo que la vida nos da, también nos lo quita.


Alfredo Cuervo Barrero

lunes, 1 de octubre de 2007

Mientras dormía

Continúo con mis viejos poemas. Este tiene 4 años. Es bastante pastelón, pero mis creaciones de adolescencia eran así :P


MIENTRAS DORMÍA


Una noche mientras dormía,

Dios me preguntó al oído,

Cuántas vidas quería

Y cuántas había perdido.


Le dije que perdía una,

Cada vez que te veo llorar,

Cada vez que no brilla la luna

O yo no te puedo ayudar.


También pierdo una vida,

Le contesté suavemente,

Cuando mi nombre tú olvidas

Y ya no estoy en tu mente.


Cada vez que no me amas,

También siento que muero,

Pues no me voy por las ramas

Para decirte “te quiero”.


De acuerdo, me dijo él,

Olvida ya esas lágrimas,

Que aunque mojan el papel

Dejan secas las almas.


Le pedí varas vidas

Para poder continuar,

Y poder ser un Rey Midas

Del amor y la amistad.


La primera que pedí,

Fue para conocerte,

Para acercarme a tí,

Y ya nunca más perderte.


Mi segunda petición,

Fue para enamorarme,

Para darte el corazón

Y enteramente entregarme.


Ya por último quería,

Una vida para dos,

Donde sólo hubiera día

Y nos uniera el amor.


Sin embargo, Dios me dio,

Solamente una vida,

Después me sonrió

Y me curó las heridas.


Acabé este sueño de mito

Y entonces soñé tenerte,

Pues siento que resucito

Cada vez que vuelvo a verte.


miércoles, 26 de septiembre de 2007

Rematanza

Para celebrar mi éxito en el concurso de poesía del Centro Poético, voy a colgar la primera poesía que me publicaron, en una revista de Huesca. Está en aragonés, pero creo que se entiende bastante bien, así que no voy a poner la traducción (que ya es suficientemente larga).

La escribí el 11 de marzo de 2004, durante una clase en la facultad. Por la noche tenía una cena (programada previamente) de fin de curso de mi grupo de aragonés y sentí la necesidad de expresar mis sentimientos de alguna forma. Allá va. El título es un juego de palabras, pero su significado en aragonés es: FIN o FINAL.



REMATANZA

O curso ya remata,

Y casi sin parar cuenta,

Agora sepo qué ye “fata”

Y o nombre de cada chenta.


Anque ya no tornaremos

Dica l’añada benién,

Quiero que encara charremos

En aragonés con a chen.


Ista nuei que somos toz

Y que no manca denguno

Quiero alzar a mía boz

Ta que m’ascuite beluno.


Yo amo l’Aragón

Porque ye a mía tierra,

Pero no soi ababol

Como ta fer una guerra.


Bi-ha chen sin tozuelo

Que no piensa cosa buena,

O dizen dica os güelos

Y ra chen que tien pena.


Iste maitin temprano,

Cuan denguno l’asperaba,

Ixos mesaches billanos,

Muitos suenios amortaban.


Muita chen son muertos güei,

Pero nusatros bibimos,

Por ixo ista nuei,

O que pensamos o dizimos.


Que no bi-aiga muerte,

Que no bi-aiga biolenzia,

Y que tiengamos a suerte

De no perder a pazenzia.


Por desgrazia ra parola

No se gosa d’emplegar,

No se dizen ni “ola”

Y asinas no ba a rematar.


Si dixando de charrar

Se remata ra biolenzia,

Dixemos toz de charrar

Y beigamos a esferenzia.


Me se rematan as parabras

Anque encara quiero charrar,

Pero m’en boi por as boiras

Y lugo no sepo tornar.


Ya solo quiero dezir-os

Antis de principiar a minchar,

Que l’añada benién os aspero

Ta tornar-os a charrar.


¡¡¡ Voy a ser famoso !!!

wooooooooooooooooooooooooooooo

Me ha llegado una carte del Centro de Estudios Poéticos. Hace cosa de un mes colgué un poema en un concurso online. Acabó el plazo, no ví ningún anuncio en la página y pensé que había ganado otro. Pues resulta que he sido seleccionado como semifinalista y van a publicar mi poema en un libro-antología llamado NOCHE SOÑADA.

Mooooooooooooooooooooola. Podéis ver mi poema aquí.

Por si acaso os lo pongo también aquí (como veréis es un extracto de la canción CAMINANTE):

Caminante vuelve pronto
del camino sin retorno.
Viaje largo a tí te espera,
amarga ida, cruda vuelta.
Paso a paso, sigue al frente,
siempre alerta, no se duerme.
El sendero es su refugio,
mientras anda alza el puño.

La batalla ha terminado.
Ha dado su último paso.
En el suelo está tendido,
los fascistas han vencido.
Aunque ya está casi muerto,
mira arriba y grita al viento:
no es la tierra que queremos
y algún día volveremos.


PD: si además resultase ganador, el premio es de 150€ XDD

domingo, 2 de septiembre de 2007

Nuei d'Ibierno

Unos meses antes de rodar el vídeo expuesto más abajo, escribí junto con mis amigos Chorche Alquézar y Pietro Paul, un poema en aragonés, siguiendo el método de "cadáver exquisito". Esto es que cada uno iba añadiendo una nueva frase al poema. Nuestro único objetivo era que el poema rimase, pero...

... un par de meses más tarde presentamos el poema al concurso de poesía del CMU Ramón Acín. No esperábamos ganar, ni mucho menos. Queríamos generar polémica presentando un poema en una lengua distinta al castellano, para que lo eliminaran del concurso y reclamar. ¡¡¡¡Y GANAMOS!!!! Lo más asombroso fue ver el análisis que unos eruditos hicieron de nuestro poema. Sencillamente increíble. De momento os pongo el poema y si encuentro la crítica ya la añadiré.


NUEI D’IBIERNO

As boiras son baxas,
No beigo cosa,
Rechiro bellas trazas
Ta pillar a rosa.

Agora ye ibierno
Y ra nuei plega sobre yo,
En as puertas d’o Aberno
No beigo lo sol.

Cuan creigo que tot remata,
Plega la ora de dispertar,
A ra primabera atra begata.

Bi-ha que prinzipiar a puyar,
Porque ye lo que fa falta
Ta poder continar.



TRADUCCIÓN

Las nubes están bajas,
No veo nada,
Busco algunas formas,
De coger una rosa.

Ahora es invierno
Y la noche cae sobre mí,
En las puertas del Infierno
No veo el sol.

Cuando creo que todo acaba,
Llega la hora de despertar,
A la primavera una vez más.

Hay que empezar a subir,
Porque es lo que hace falta
Para poder continuar.